Lieve mensen,

Vele jaren hebben jullie onze moeder d.m.v. dit weblog kunnen volgen. Helaas moeten wij jullie nu vertellen dat hieraan een eind is gekomen. Gister ochtend is Tanya rustig bij ons vandaan gegaan, en herenigd met haar lieve Ronald, onze vader.

Veel liefs, en nogmaals dank voor jullie jaren lange steun aan onze moeder.

Linda en Marlous

Morgen ga ik met beide dochters kijken bij het hospice. Er raast van alles door mijn hoofd, maar ik ben vooral op zoek naar rust. Hoop die daar te kunnen vinden. Heb totaal geen energie meer, mijn lichaam is op maar dat hoofd raast maar door, heel akelig.

Ben en blijf een regelneef en vind het heel moeilijk om de touwtjes los te laten, maar dat zal toch moeten.

In het hospice verzorgd te worden zal vast een last van mij afnemen, maar deze stap zetten valt me heel zwaar. Je vertrouwde huisje en spulletjes achterlaten, het is niet niks.
Maar ik ben echt aan het eind van mijn latijn.

Weet niet of ik vandaar uit kan communiceren via de PC, maar dat is van mindere order.

22 mei was ik voor het laatst "buiten". Vandaag heeft mijn schoonzoon me gehaald zodat ik eindelijk weer eens iets meer van de wereld zag. We zijn naar Stal De Stadspolder in Kortgene geweest, daar heb ik genoten van alle paarden, gezelligheid en rijkunsten van Linda. Precies voor mijn zuurstofflesje leeg was waren we weer in Zierikzee (3 uur uit-en-thuis). Uiteraard was ik bekaf en heb de rest van de middag liggen slapen, maar dat was het meer dan waard. Rob, het was een superplan van je.

Op 14 mei met spoed opgenomen in het ziekenhuis van Goes, weer een pleurapunctie gehad en nu ook pleurodese.
Door de vliezen tegen elkaar te plakken (pleurodese) verdwijnt de ruimte tussen de beide longvliezen en bestaat de kans dat het vocht niet terug komt.
Na een week weer naar huis, voor het comfort staat er een bedje beneden en kan ik beschikken over zuurstof.
Mijn wereldje wordt steeds kleiner.

Dankzij interventie van de HAP kon ik 6 mei terecht voor de 2e pleurapunctie. Er is weer 1 1/2 liter vocht achter mijn rechterlong afgezogen, maar er zit helaas nog veel meer. De punctie was deze keer minder pijnlijk maar nu had ik meer last van napijn.
11 mei ben ik weer bij de chirurg in de Danixebl den Hoedkliniek geweest. Hij had het nog even over een eventuele experimentele chemokuur, maar dat heb ik direct afgewimpeld. Bovendien is mijn conditie op dit moment toch veel te slecht en ik wil nog wel iets van "kwaliteit van leven" overhouden.
Ik hoef nu niet meer terug naar de DdH en mag voor de wondcontrole & longarts naar een ziekenhuis in mijn directe omgeving. De pijnbestrijding kan via de huisarts worden geregeld.

De kortademingheid beperkt mij momenteel heel erg en per etmaal slaap ik al gauw 12 tot 14 uur. Ook het weer werkt niet mee om nu eens een ritje met de scootmobiel te maken.

Vandaag dan toch maar aan de morfinepleisters. Heb al van alles geslikt tegen de pijn, paracetamol, ibuprofen, oxynorm, oxycontin, celebrex, lyrica. Hoop dat deze pleisters effect hebben.

27 april is er een longfoto gemaakt, er zit weer vocht achter mijn longen. De chirurg van de Danixebl den Hoedkliniek zou dit rapporteren aan de longarts. Omdat ik vandaag (3 mei) nog niets had gehoord, ben ik maar eens gaan bellen. Nu blijkt er een fax van de DdH naar het Erasmus MC te zijn gestuurd en die is daar nooit aangekomen. Ja, dan kan je lang wachten op een oproep. 11 mei kan ik nu pas terecht en daar baal ik enorm van. Dit is de zoveelste keer dat er wat fout gaat met afspraken in de DdH.

Vandaag dan toch maar aan de morfinepleisters. Heb al van alles geslikt tegen de pijn, paracetamol, ibuprofen, oxynorm, oxycontin, celebrex, lyrica. Hoop dat deze pleisters effect hebben.

27 april is er een longfoto gemaakt, er zit weer vocht achter mijn longen. De chirurg van de Danixc3xabl den Hoedkliniek zou dit rapporteren aan de longarts. Omdat ik vandaag (3 mei) nog niets had gehoord, ben ik maar eens gaan bellen. Nu blijkt er een fax van de DdH naar het Erasmus MC te zijn gestuurd en die is daar nooit aangekomen. Ja, dan kan je lang wachten op een oproep. 11 mei kan ik nu pas terecht en daar baal ik enorm van. Dit is de zoveelste keer dat er wat fout gaat met afspraken in de DdH.

Oudste dochter kwam gisteren met een scootmobiel aanzetten, moest wel even heel erg slikken………..ik in een invalidekarretje!!!!
Eerst voorzichtig in de tuin een proefrondje gedraaid, later in de middag er toch maar mee op pad gegaan. Even via de haven, lekker bootjes gekeken, door naar de begraafplaats om Ronald gedag te zeggen en weer naar huis. Circa 7 km, heb het net gehaald want de accu gaf aan leeg te zijn.
Er zullen dus wel een paar nieuwe accu’s in moeten, want de actieradius moet toch wel ergens tussen de 30 en 40 km liggen. Maar ik kan nu weer zelf de deur uit voor een boodschapje of gewoon een frisse neus.

Veralynn vindt het prachtig, karren maar omi!

Ons "deftige dametje" is op 15 april 1 jaar geworden.

Lekker kliederen met je taartje.

Kort voor mijn ziekenhuisopname hebben we weer een weekje gelogeerd in een voormalige boswachterswoning van Staatbosbeheer aan de rand van De Groote Peel.

Terwijl Marlous & David met de kleine Veralynn gingen wandelen, stapten Rob & Linda en ik meestal op de fiets.

Veralynn op de schouders van pappa David.

Fietsen in Helenaveen.

Gezellig aan tafel.

Ons klimtijgertje.